ပန္းကေလး ၁

ပန္းကေလး

ေက်ာင္းမွာ အေထြေထြသိပၸံ စသင္ေတာ့
အရာ၀တၳဳ ပစၥည္းေတြရဲ႕ ရုပ္ဂုဏ္သတၱိ
ဓါတ္ဂုဏ္သတၱိ ဆိုတာသင္ရတယ္

ေရ၏ အေရာင္အဆင္းအနံ႕အရသာမွာ..
သၾကား၏အေရာင္အဆင္းအနံ႕အရသာမွာ..
အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ

ပန္းကေလး..
မင့္ အေရာင္အဆင္း အနံ႕အရသာက
အားလံုး ၾကည္ျပာေရာင္ –။

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ဘီအာရ္သို႕ ေပးစာ

roses br

(ေျခဆင္း)
၀တၳဳေကာင္းေကာင္းေလး ဖတ္ခ်င္တယ္။ အနားမွာ ၀တၱဳတို
စာအုပ္ေတြ ခ်ထားျပီး ဖတ္လိုက္မဟဲ့ဆိုတာ ဘယ္စာအုပ္မွ
မျငိဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ယားယားယံယံ
ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တေၾကာင္းေတာင္ မစ ျဖစ္ဘူး။ ဒီလ ၁၃ ရက္
မတိုင္ခင္ကတည္းက ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ ပြဲအတြက္ စိတ္လွဳပ္ရွားရ၊
ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ပြဲ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႕က်င္းပႏိုင္လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရ။
ေနာက္ ၃- ၄ ရက္မွာေတာ့ သမၼတ ေရြးခ်ယ္ပြဲထဲ စိတ္က တန္င္ရွင္
ျဖစ္ေနခဲ့။ ေနာက္ဆံုး ဦးထင္ေက်ာ္သမၼတ အျဖစ္အေရြးခံရေတာ့မွ
သက္မ ခ် ႏိုင္။ တခါ ၁၈ ရက္ေန႕ ခရီးအတြက္ စိတ္က ေစာ ေနမိျပန္။
စိိတ္က အဲဒီ အထဲ ျငိကပ္ေနျပန္ျပီး ၁၈၊ ၁၉၊ ၂၀ မ်ားမွာ ပင္ပမ္းခက္ခဲ
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးစဥ္ထဲ စိတ္ေရာလူေရာ ျပဳတ္က်ေနခဲ့တာ။ ၂၁ ရက္
ေန႕က တေနကုန္အေသနား။ အဲ့ညပဲ ထင္ပါရဲ႕ မိတ္ရင္းအခ်ိဳ႕နဲ႕
(သူငယ္ခ်င္းမ်ား မဟုတ္) စားပြဲရံုထိုင္ျဖစ္ ခါတိုင္းထက္ နည္းနည္းပို
ေသာက္ျဖစ္ျပီး သီခ်င္းဆိုလို႕ရတဲ့ အေအးခန္းတခုမွာ သီခ်င္းေတြ
ေအာ္ဆို ပစ္လိုက္တယ္။ မသိေရာရာနဲ႕ ထပ္ထပ္ေသာက္မိျပီး
အေတာ္မူးမွ တညတာ အိပ္မယ့္အခန္းကို ျပန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန႕
တေန႕လံုးလဲ အဲ့ဒီ အခန္းမွာပဲ အရက္နာက်ေနခဲ့တယ္။ နီးနီးအတိတ္
(အခု ဒါကို ေျပာေနတဲ့ ေန႕ရက္ ၊အခ်ိန္ကေန ျပီးခဲ့တဲ့ ဟိုဖက္ ၇ ရက္
တပါတ္ေလာက္ေပ့ါ) ကို အႏုလံုပဋိလံု ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ငါဟာ ဘာလဲ၊
ဘယ္သူလဲ၊ ငါ ဘာေတြ လုပ္ဖို႕ၾကိဳးစားေနတာလဲ။ ငါဟာ ဘာစိတ္နဲ႕
ေပ်ာ္၀င္ေနသလဲ။ အစရွိသျဖင့္ေပ့ါေလ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြေပ့ါ။
(source; email to br)

ဘီအာရ္,

၁။
စာ မေရးျဖစ္ဘူး လို႕ တညည္းထဲ ညည္းေနမိတာက တကယ္ကို စာေရးခ်င္
စိတ္ေတြ အလြန္အင္မတန္ျပင္းပ်ေနျပီး ေရးမရလို႕ညည္းမိတာပါ။ ဟိုး လြန္ခဲ့
တဲ့ ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားတုန္းက ၇ ႏွစ္ေလာက္ ကဗ်ာနဲ႕အဆက္ျပတ္သြားဘူး
တယ္။ ကဗ်ာမေရးရလို႕လည္း ဘယ္လိုမွ မေနခဲ့ဘူး။ တသက္လံုး ေရးျဖစ္
ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ေတာင္ စိတ္ဒုံးဒုံးခ်မိသေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၉ လုပ္လက္စ လုပ္ငန္းေတြရပ္သြား၊ အတူတူ လုပ္ေနတဲ့
လုပ္ငန္းပါတနာ(ေက်းဇူးရွင္ ထိုင္းမိတ္ေဆြ လုပ္ငန္းရွင္) ရုတ္တရက္ ဆံုးပါး
သြားေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္ခ်င္ခ်င္ အေျခအေနနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ရတယ္
လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္သံု႕သပ္မိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္
ကိုယ္ကို စိတ္က်တယ္လို႕ ဘယ္ထင္မလဲ။ ဒါေတာင္မွ စိတ္က်ေရာဂါ မျဖစ္
ေအာင္ကိုယ္ဘယ္လို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္လိုက္ႏိုင္တယ္လို႕ေၾကြးေၾကာ္
ခ်င္ဟန္မ်ိဳးကဗ်ာတပုဒ္ ေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ အဓိကကေတာ့ ေန႕တိုင္း
ပံုမွန္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္၊ ပံုမွန္ေတြးေနတဲ့အလုပ္ေတြး၊ ပံုမွန္ လက္ခံရရွိေနတဲ့
အီးေမးလ္ ဆက္သြယ္မွဳနဲ႕ ဖုန္းေကာလ္ေတြ၊ အဲဒါေတြအားလံုး ရုတ္တရက္
ၾကီး ရပ္သြားေတာ့ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမယ္ မသိပဲ၊ ၾကီးမားတဲ့ လပ္ဟာ
မွဳၾကီးနဲ႕ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ေဆာက္တည္ရာကို
ရွာရေတာ့တာပဲ။

၂။
ခုလဲပဲ ဒုတိယအၾကိမ္ လပ္ဟာမွဳၾကီးနဲ႕တိုးသလားမသိဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ
အေတာ္ကေလး ကသိကေအာက္ႏိုင္မွဳေတြနဲ႕ေန႕ေတြကို ခက္ခဲစြာျဖတ္ေက်ာ္
ေနရတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့အခါတုန္းကနဲ႕ မတူတာကေတာ့ စာေရးျခင္းကိစၥေပ့ါ။
အဲဒီတုန္းက စာေရးျခင္း(ကဗ်ာကို ဆိုလို)ကို ခ်င္ျခင္းမတပ္ခဲ့ဘူး။ စာေရးျခင္း
အလုပ္နဲ႕အဆက္အစပ္ျပတ္ေနတဲ့ကာလ။ စာမေရးရလို႕ ဘယ္လိုမွမေနဘူး။
ခုက စာ (ကဗ်ာ) ေရးျခင္းဟာ ေန႕စဥ္ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေနရာက ေန
ရုတ္တရက္ၾကီး မေရးႏိုင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ စိတ္အဆင္ေျပရင္ေျပသလို၊
လွံဳ႕ေဆာ္မွဳ အား ေကာင္းေကာင္းရရင္ ရသလိုေရးျဖစ္တဲ့ စကားေျပေရးက်င့္
ကေလးလည္း မသိမသာ အျမစ္တြယ္စ ျပဳေနတဲ့ကာလ ျဖစ္လို႕ေနျပန္တယ္။
ဒါနဲ႕ အားလပ္ရက္ေတြမွာ စကားေျပေလးတပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ အၾကိဳက္
ေရးလိုက္မဟဲ့လို႕ အားခဲထားတာ။ တကယ္တမ္း စာေရးလို႕ေကာင္းတဲ့
ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ အေကာာင္းဆံုးအေျခအေနကို လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ၾကီးရေပမယ့္
စာမေရးႏိုင္တဲ့ ဘာမွန္းမသိခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနတမ်ိဳးနဲ႕ရင္ဆိုင္ရျပန္တယ္။
ေျပာရရင္ ဒီႏွစ္သစ္မွာ မတ္ခ်္လ၀င္လာကတည္းက ဆက္တိုက္ဆိုသလို စိတ္
လွဳပ္ရွားစရာ၊ ကိုယ့္ကို ပကတိဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕နဲ႕လည္း
ပတ္သက္စပ္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ျဖတ္သန္းရတာမို႕ အဲဒီ စိတ္အတက္အက်လွိဳင္းရဲ႕
ရိုက္ခတ္မွဳနဲ႕လည္း သက္ဆိုင္လိမ့္မယ္လို႕တြက္ဆမိပါတယ္။ ထင္ထင္ရွားရွား
ၾကီး ၃ ခုအနက္က တခုကေတာ့ ဗမာကဗ်ာေလာကရဲ႕ ၀ါရင့္ သမၻာရင့္ ကဗ်ာ
ဆရာၾကီးကို၊ ကိုယ္ ပူးေပါင္းပါ၀င္လွဳပ္ရွားျဖစ္ေနတဲ့ ပင္န္ျမန္မာစင္တာမွာ
ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္ျပီးစကားေျပာဆိုတဲ့ အစီအစဥ္တခု လုပ္ျဖစ္ျခင္းပါပဲ။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အထက္မက ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥကို၊ အိပ္မက္
တခုကို၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္လို႕ ဘယ့္ကေလာက္ စိတ္ၾကြမိ
လိမ့္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမဆုိ အလြယ္တကူ ခန္႕မွန္း တြက္ဆႏိုင္မယ္လို႕
ယံုၾကည္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ တႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာအေျပာင္းအလဲၾကီး
အတြက္ ရလဒ္အေျဖကိစၥေပ့ါ။ ဒုသမၼတ ေတြအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ျခင္းနဲ႕ အဲဒီထဲ
ကမွ သမၼတ တစ္ေယာက္ျပန္ျပီး ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္တဲ့ ကိစၥေပ့ါေလ။
ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာျမင္ရတဲ့ တက္ၾကြသူေတြေလာက္ မတက္ၾကြမိတာ အမွန္
ပါပဲလို႕ ၀န္ခံႏိုင္ေပမယ့္၊ ကိုယ့္တကိုယ္ရည္ျဖစ္စဥ္မွာေတာ့ ျဖစ္ေနက်ထက္
အမ်ားၾကီး ဒီဂရီျမင့္တက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္လို႕ ဆိုရမွာပါပဲ။ အဲ့ဒီျဖစ္စဥ္ကေန ရက္
အနည္းငယ္ေလးပဲ ျခားျပီး မလြဲမကင္းသာလိုက္ရမယ့္ ခရီးစဥ္တခုကအဆင္
သင့္ ေစာင့္ၾကိဳေနျပန္ပါတယ္။ ၁၈ ရက္ေန႕ ည ထြက္ျပီး ၂၀ ရက္ေန႕ညဖက္
ျပန္ေရာက္တဲ့ အဲဒီခရီးစဥ္ကေတာ့ ခက္ခဲပင္ပမ္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးစဥ္တခုပါ။
ကားေပၚမွာတင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စေတးရတဲ့ခရီးမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ခရီးဆံုးမွာ နားနား
ေနေနနဲ႕ ကၽြန္း၊ ကမ္းေျခေတြရဲ႕ အလွကို ခံစားရခ်ိန္က နည္းပါးလြန္းပါတယ္။
ခရီးစဥ္အေၾကာင္း သိပ္ျပီးတဖြဲ႕တႏြဲ႕မေျပာလိုေပမယ့္ ဒါဟာ မတ္ခ်္လရဲ႕
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အနိမ့္အျမင့္ဇယား (ဂရပ္ဖ္) မွာ အေရးပါတဲ့ မ်ဥ္းေကြးတခုမို႕
ထည့္ေျပာရတာပါ။ ဒီၾကားကာလမွာပဲ မေျမာ္လင့္ပဲ စိတ္ကိုဒုတ္ဒုတ္ထိ ျပဳတ္
က်ေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ သို႕မဟုတ္ သတင္းစကား ၂ ခု ကလည္း ကိုယ့္ရဲ႕
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခိုင္ခံ့မွဳသက္လံုကို စမ္းသပ္သလိုျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တခုကေတာ့
အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အလြန္ထင္ရွားတဲ့တကၠသိုလ္တခုက ႏွစ္စဥ္ဖိတ္ေခၚတဲ့
ခရီေရးတစ္ဗ္ အစီအစဥ္တခုကို ၀င္ေရာက္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ရာမွာ ေရြးခ်ယ္ျခင္း
မခံရတဲ့ အေၾကာင္း အီးလ္ေမးလ္ ၀င္လာျခင္းနဲ႕ အျခားေနာက္တခုကေတာ့
အခ်စ္ေရး ကိစၥပါ။

၃။
အမွန္ေတာ့ အခ်စ္ေရးကိစၥ ဆိုတာကို ဒီစာမွာ ထည့္မေျပာလဲ ရပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ဒီစာကို တစ္ဦးတည္း ပထမဦးဆံုး ဖတ္ရသူ (ဘယ္သူမွမဖတ္
လိုက္ရပဲ တစ္ေယာက္ထဲလည္းျဖစ္ ပထမဆံုးဖတ္ရသူလဲျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္)
မင္းကို ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ ဒီအေၾကာင္း မေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္
စာမေရးျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္း ညည္းျခင္း လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ့
ဒီစာမွာ ဒီအေၾကာင္းအရာကိုခ်န္လွပ္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
အတြက္ေရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေနရမွဳ အေပၚမွာေရာ
မတရားရာက်မွာစိုးလို႕သာ ဒါကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရတာပါ။ အခ်စ္ေရး ကိစၥ
လို႕ ေျပာလိုက္တဲ့ ခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ အခ်စ္ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အျခားေသာ
အခ်စ္ႏွင့္ႏွီးႏႊယ္ဆက္စပ္ေျပာယူရမယ့္ ခ်စ္ေရးကိစၥဆိုင္ရာႏွဳန္းစံ တန္ဘိုး
ေနာက္တမ်ိဳးကို ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ခပ္လြယ္လြယ္သေဘာမ်ိဳးနဲ႕
ကလက္တက္တက္ေျပာရရင္ အသဲကြဲတယ္ေပ့ါ။ ခ်စ္သူက ပစ္သြားျခင္းကို
ခံရတယ္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အသံုးအႏွဳန္းနဲ႕၀ါက်တိုျပတ္ျပတ္မ်ိဳးနဲ႕ ကိုယ္
ဒီအေၾကာင္းကို မေျပာျပခ်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း တျခား
နည္းနဲ႕သိမ္ေမြ႕စြာ ေျပာဘို႕ရာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ဘယ္လိုလဲ ဆိုတာကို
ေပၚလြင္ေအာင္ ဖြဲ႕ႏႊဲ႕ေျပာဘို႕ရာကိုလည္း သိပ္စိတ္မပါျပန္ဘူးေလ။ ျပီးေတာ့
ကိုယ္တုိင္က ခုနကေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္စကားလံုး ‘အသဲကြဲ’ ဆိုတာနဲ႕ ကိုက္ညီ
တဲ့ ေပမီေဒါက္မီစိတ္အေျခအေနမ်ိဳး တကယ္ရွိေနတာလား ရွိမေနဘူးလား
ဆိုတာလည္း သိပ္ျပီး မေသခ်ာလို႕ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အသဲကြဲျခင္း၊
ခ်စ္သူကစြန္႕ပစ္သြားျခင္း စတဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံေတြက ဒီေပးစာအတြက္
သိပ္အေရးပါလွတာမဟုတ္ပဲ၊ စာ မေရးျဖစ္ျခင္းႏွင့္ စာ မေရးျဖစ္ေအာင္ ခုခံ
ေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနကို အသိေပးခ်င္ ေ၀ငွခ်င္တဲ့ သေဘာကသာ
အဓိကလိုရင္း ဆိုတာပါပဲ။

၄။
ဆိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနဟာ ခုလတ္တေလာမွာ ‘ကသိကေအာက္’
‘လပ္ဟာေနျခင္း’ နဲ႕ ‘ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွန္းမသိပဲျဖစ္ေနမွဳ ‘ အစရွိတဲ့
ေ၀ါဟာရေတြ အသံုးအႏွဳန္းေတြနဲ႕တြဲစပ္ျပီးေျပာရမယ့္ သေဘာလို႕ ကိုယ္က
ဆိုလိုခ်င္မိပါရဲ႕။ ေန႕ေတြဟာ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ၾကြပ္ဆတ္
ေနၾကတယ္။ ဘာက တြဲေႏွာင္ထားလို႕ စိတ္နဲ႕လူနဲ႕တြဲေနၾကပါလိမ့္လို႕
ေတြးဆ အံ့ၾသယူရေလာက္ေအာင္ က်ားမ အရြယ္စံုလူမ်ိဳးစံုတို႕ဟာ လမ္းမ
ေပၚမွာ ေဇာကိုယ္စီနဲ႕သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကတာကို ျပတင္းေပါက္ ကန္႕လန္႕
ကာၾကားကေန မလိုတမာလွမ္းၾကည့္ေနရင္းက ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ့္ဖာသာ
ေၾကာင္စီစီျဖစ္ေနမိျပန္ရဲ႕။ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနရတဲ့ၾကားထဲမွာ စာေရးခ်င္စိတ္
ေတြ ကလည္း ၀ဋ္ဒုကၡတမ်ိဳးလို ကိုယ့္ကို ဖိစီးလို႕ေနၾကျပန္ေသးတယ္ေလ။
ျပီးေတာ့ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္စရာက အခ်ိန္ေတြလိုသေလာက္ေပါေပါမ်ားမ်ားရွိ
ေနျခင္း၊ စာေရးဘို႕ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ရရွိထားျခင္း၊ ေရးစရာေတြ(ကုန္ၾကမ္း
ေတြလို႕ တခ်ိဳ႕ကသံုးႏွဳန္းၾကေလရဲ႕) မကုန္မခန္းႏိုင္ေအာင္ ပိုင္ဆိုင္ထားျခင္း၊
စာ နည္းနည္းပါးပါး(အလုပ္ျဖစ္ေအာင္)ေရးတတ္ျခင္း၊ စတဲ့ အေနအထားေတြနဲ႕
ျပည့္စံုပါရက္နဲ႕ စာမေရးႏိုင္တာပဲ။ ဒီသံုးခ်က္နဲ႕ ျပည့္စံုေနျခင္းကိုက စာမေရးႏိုင္
ေတြေတြမွိဳင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနျခင္းလို႕ ကိုယ္ခံစားေနရတယ္။
ဒါကိုလည္း ကိုယ္ တြန္႕လိပ္ေကြးေကာက္စြာ ခံယူရရွိေနတဲ့ ဖိစီးမွဳေတြထဲ
ထည့္ေပါင္းျပီး ေရတြက္ရလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

၅။
ကုန္လြန္သြားခဲ့ျပီးတဲ့ ရက္အနည္းငယ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေန႕ေန႕ညည
ရံုးတရံုးရဲ႕ အခန္းတခုထဲမွာရွိေနခဲ့တယ္။ ရံုးမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ေလေအးေပး
စက္ေၾကာင့္ ေန႕မွာ ညမွာ အပူဒါဏ္ကေန ေရွာင္လႊဲႏိုင္ခဲ့သလို၊ ရက္ဒ္လင့္ခ္
၀ိုင္ဖိုင္လည္း သံုးလို႕ရေနတာေၾကာင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ အေတာ္ကေလးကို
သက္ေသာင့္သက္သာရွိတဲ့အေနအထားလို႕ ဆိုရမွာပဲျဖစ္ပါရဲ႕။ ျပီးေတာ့
စာအုပ္စင္၂ ခုေပၚက အဂၤလိပ္နဲ႕ျမန္မာ စာအုပ္ေတြ။ အဲဒီ စာအုပ္ေတြထဲ
ကိုယ္ျပန္ဖတ္ခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ား ပါတယ္။ ဒီလိုျပည့္စံုလြန္းတဲ့
ေနရာတခုမွာ စိတ္ၾကိဳက္လြပ္လြပ္လပ္လပ္ စာေရးခြင့္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့
အခြင့္အေရးလား။ ကြန္ျပဴတာကို အခ်ိန္ျပည့္ ဖြင့္ထားပါရဲ႕။ စာမ်က္ႏွာ အလြတ္
တခုေပၚမွာ ကာလ္ဆာကို အသင့္ခ်ထားပါရဲ႕။ စာကေတာ့ တလံုးမွထြက္မလာ
ခဲ့ပါဘူး။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ယူတယ္။ သံုးေလးမ်က္ႏွာေလာက္ဖတ္တယ္။
ဟိုေက်ာ္ဒီေက်ာ္လုပ္တယ္။ ေနာက္တအုပ္ထပ္ယူတယ္။ ဟိုလွန္ဒီလွန္ဖတ္တယ္။
ပ်င္းလာတယ္။ ခုနက စာအုပ္ေဘးမွာ ခ်ထားျပီး ခနေခြလွဲတယ္။ ေမွးကနဲ
အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ျပန္ထတယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ေပၚ ဟို္ပြတ္ဒီပြတ္
လုပ္တယ္။ ျပန္ပိတ္ထားလိုက္တယ္။ ေရအိမ္၀င္တယ္။ ေရေသာက္တယ္။
စာအုပ္စင္ေရွ႕သြားတယ္။ ဟိုစာအုပ္ဆြဲထုတ္လိုက္၊ နည္းနည္းျမည္းလိုက္၊
ျပန္ထုိးထည့္လိုက္၊ ေနာက္တအုပ္ ဆြဲယူလိုက္။က်ပမ္းေတြ႕တဲ့ စာမ်က္ႏွာကို
ဖတ္လိုက္၊ စိတ္တိုင္းမက်လိုက္ ျပန္ခ်လိုက္။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကိုဆြဲေဆာင္မွဳ
ရွိေလာက္မယ္ ထင္တဲ့ စာအုပ္ ၃-၄ အုပ္ အထပ္လုိက္ ယူလာျပီး အခန္းထဲ
ျပန္၀င္ခဲ့တယ္။ ဆိုဖာေပၚ လွဲေလ်ာင္းျပီး ဖတ္တယ္။ ဘာအရသာမွ မရွိဘူး။
စားပြဲေပၚက ေနာက္တအုပ္နဲ႕ လဲဖတ္တယ္။ ခဏေလးနဲ႕ျငီးေငြ႕သြားျပန္ေရာ။
ေရာ္… ခက္ကျပီ။

၆။
တေန႕တုန္းက မင္းနဲ႕ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ စာမေရးျဖစ္တာ
ရယ္ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနေတြ ေ၀၀ါးေနမွဳရယ္။ အဲဒီတုန္းက ေျပာခဲ့တာေတြ
သိပ္မျပည့္စံုဘူးလို႕ ဆိုရမယ္။ ျပီးေတာ့ ဒုတ္ဒုတ္ထိျပဳတ္က်ေနခ်ိန္မွာ မင္းနဲ႕
အသံလွိဳင္းကေနတဆင့္ စကားေျပာရတာ၊ မင္းရဲ႕ ရယ္သံလြင္လြင္ကေလးကို
ၾကားခြင့္ရတာဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ‘ကမၻာဦးလူတို႕ ေနနဲ႕လ ကို စ ေတြ႕ရ
သည့္ပမာ’ ဆိုတဲ့ ေရွးအဖြဲ႕အႏြဲ႕ေလးတခု ကိုးကားျပီး တင္စားခ်င္စိတ္ေပါက္
စရာပါပဲ။ ကိုယ္ မင္းကို တကယ္ပဲ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဒီရက္ပိုင္းေတြရဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရြးႏွဳတ္ယူျခင္းမွာ မင္းရဲ႕ ျပန္လည္ေစာင္းငဲ့
ၾကည့္ ခံရျခင္းဟာ အခရာ ပါပဲ။ ေန႕အပူကို အံတုရင္း စာေရးဘို႕ စာဖတ္ဘို႕
ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရတဲ့၊ စိတ္နဲ႕ စိတ္ အလိုမက်ျခင္းျဖစ္စဥ္ၾကီးရဲ႕ စီးပိုးျခင္းခံ
ေနရသူတေယာက္၊ အင္မတန္မွကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာဖတ္ျခင္းအလုပ္နဲ႕
ေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆယ္မ လို႕ မရႏိုင္သူ တေယာက္။ အဲဒီ လူသား
တေယာက္ရဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လြန္းျပီး ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕မွ မဆီ
ေလ်ာ္တဲ့ ‘ဘ၀ထဲ ေနမွဳထိုင္မွဳခက္ခဲေနျခင္းျဖစ္စဥ္’ ထဲကို မင္း ၀င္ေရာက္လာျပီး
အသံကေလးနဲ႕ ကုစားသြားတာကို ကိုယ္က ဘယ့္ကေလာက္ အသိအမွတ္ျပဳ
ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္ဆိုတာကိုလဲ ေျပာခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ေလ။ ခုေလာက္
ဆိုရင္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းေတြထဲ ကိုယ့္ျဖတ္သန္းမွဳ ဂရပ္ဖ္ အတက္အက်ကို
မင္း ရိပ္စားမိေလာက္ပါျပီ။ မသိသင့္တာ တခ်ိဳ႕လဲ သိလိုက္ရျပီဆိုေတာ့ မင္း
ၾကိတ္ရယ္ေနမလား။ ဟြန္း.. လို႕ ဘာရယ္ မေ၀ခြဲႏိုင္တဲ့ အာေမဋိတ္တခုကို
မင္းျပဳလိမ့္ေလမလား။

အသက္နဲ႕အမွ်ပါ ဘီအာရ္ …

မင္းရဲ႕ –

အန္-ဆက္ဒ္
၂၆ မတ္ခ်္ ၂၀၁၆ ပုဇြန္ေတာင္၊ ရန္ကုန္ ၁၁း၀၅ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

က်ိန္စာ

FB_IMG_1458865368984

 

 

 

 

 

 

 

 

ကဗ်ာကို
အေပ်ာ္ပဲႀကံခဲ့တာ

ေလးနက္မႈနဲ႔
ေမွာင္မည္း ခက္ခဲျခင္း

ၿပီးေတာ့
ျပန္မရုန္းထြက္ႏိုင္ေတာ့ျခင္း

ေသေအာင္ပါမယ့္
ဒဏ္ရာ။ ။

Posted in Uncategorized | Leave a comment

နတ္သမီး

ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္၊ ေလွတတန္
ေလယာဥ္ပ်ံလဲ ၾကံဳသလို တက္စီးရေသးတယ္
ေရဒီယိုမွာ မိုးေလ၀သ သတင္းက မင္းနဲ႕နီးစပ္ဘို႕
ပိုဆိုးသြားတယ္ ၾကက္ဥကို ေမႊေခါက္ျပီး ေၾကာ္လိုက္
ေသးတယ္ ပံုႏွိပ္မဂၢဇင္းေတြ အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာ
ပါနဲ႕ေတာ့ကြာ ဧည့္သည္ေတြက လိမၼာေရးျခား ရွိရွာၾက
ပါတယ္ ေဒၚလာ အစုတ္အျပဲကိစၥနဲ႕ကို အႏုပညာေျမာက္
ေနခဲ့ျပီ မေန႕က မင္းကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ အိပ္ေဆးေသာက္
အိပ္ရတယ္ ဆို! လိေမၼာ္သီးကို ပန္းသီးလို႕ လိမ္ေရာင္းလို႕
ရတာ ကမၻာေပၚမွာ အဲဒီ စံုတြဲ တတြဲပဲ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕ ကိုုယ္
ကလည္း တံုးတယ္ ထူအ, လြန္းတယ္ မင့္ ညႊန္တံကို ခါးၾကား
ထိုးျပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္အကြက္ေတြ ထ လုပ္မိတယ္ ကဲပါ
နတ္သမီးရယ္ အားလံုးကို သင္ပုန္းေျခလိုက္စမ္းပါကြာ ေရကူး
ကန္မွာ မင့္ကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ အခၽြန္ေတြ အတက္ေတြနဲ႕ေတာ့
မလုပ္နဲ႕ ၂စ ေလာက္ခ်ည္ထားရင္ေတာ္ျပီေပါ့ကြာ မွဳတ္ဘူးလား။

၁၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၆ ဖရာ့ပရာဒင္န္ ဘန္ေကာက္ ၀၀း၁၅ နာရီ

IMG_3757aaaaaaaaaaaa

Posted in Uncategorized | Leave a comment

(ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီေတြကို မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္)

940976_1546053079050169_1900289010290326178_n

ကြဲျပားျခားနားတဲ့ “ည” ေတြပါေဖေဖၚ၀ါရီလဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ပုုလင္း မ်က္လွည့္
ဆရာတေယာက္လိုုပဲ ေသသပ္ပ္ိရိျပီးပညာသားပါလြန္း လမ္းေထာင့္တေနရာမွာ အ၀တ္ျဖဴ
နဲ႔လူတစ္စု ေနမထြက္ဘူး၊ ေကာင္းကင္က မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလြမ္းေတြနဲ႔ႏွင္းဆီပန္း
ေတြအေၾကာင္း မွန္းခ်က္နဲ ႔ႏွမ္းထြက္လြဲရျပန္တယ္ ဆားဓါတ္ပါတဲ့ သဲမွဳန္ေတြေၾကာင့္
ကင္မရာ ပ်က္စီးႏိုင္တယ္ တဲ့ ဘာလီက ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ပဲ ေငြမင္ေရာင္ အနားသတ္နဲ႕
တိမ္လိပ္ေတြ အလူမီနီယံ ခံုုတန္းရွည္ စုုစုုေပါင္း ၁၂၈ ခုု ရြဲ႕ေစာင္းေနတဲ့ အနီေရာင္မီးသတ္ဗူး
တခုု ဂဠဳန္ ေၾကးရုပ္တုၾကီးရွိတယ္ အျပင္ဖက္ကိုုလွမ္းၾကည့္ရင္းက စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳဟာ ဂ်က္ကက္ရဲ႕အတြင္းဖက္ျခမ္းမွာရွိတယ္ မ်က္ႏွာကိုု ေပါင္ဒါရိုုက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ရွိတယ္
ကင္မရာခလုုပ္ကိုု ႏွိပ္လိုုက္တယ္ အသာ ဖိညွပ္ျပီး ေနသားတက် ရွိႏွင့္ေနျပီး အသာအယာ
ဝိုုင္းရံျပီး အဲဒီ မနက္သံုုးနာရီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဆိုက္ေရာက္ ခန္းမေဆာင္ (၃) မာဖလာ အညိဳ
ကြက္ အင္ဂ်င္စက္သံ တညျပီးတည တရုုတ္ဘာသာစကား လူရဲ႕ကိုုယ္ခႏၵာနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
တစံုုတရာ ဂါဝန္အျဖဴ ေရာင္နီလာအံ့ဆဲဆဲမနက္ခင္း ခဏေနေတာ့ ယိုးဒယားဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္
သူတို႔ဆိုေနတဲ့ Casablanca သီခ်င္း ကူတာနဲ႔ႏူဆာဒူ၀ါ သစ္ရြက္ေတြလည္ စိမ္းလက္ေတာက္ပ
ညက ဒါမွမဟုတ္ မနက္ေစာေစာ မတ္ေနတဲ့ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းေလး(ခက္တဲ့ ေမ်ာက္ေတြပဲ)
ခါးစည္းၾကိဳး အ၀ါေရာင္ေလး လမ္းေဘး သစ္သီးဆိုင္ေလး ကြ်န္မရဲ႕ အရိပ္တစြန္းတစ ဒါေပမယ့္
ခိုင္ခံ့တဲ့ ျခံစည္းရိုး ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္ မီွတြယ္ လိပ္ျပာဥယ်ာဥ္ ေလေတြက
လည္း တိုက္လိုက္တာဆိုတာ ၁၂ ၾသဂက္စ္ ၂၀၁၅ Ulu ဆိုတာက ထိပ္ဖ်ား၊ Watu ဆိုတာက
ေတာ့ ေက်ာက္တံုး ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီေတြကို မထင္မွတ္ပဲေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္။

၁၁ ဇႏၷ၀ါရီ ၂၀၁၅ ပင္န္ျမန္မာရံုးခန္း၊ ပုစြန္ေတာင္ ၂၁း၁၂ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ခ်ိဳးဖဲ့ထားတဲ့ တိမ္တိုက္မ်ား

cloud

  င့ါမွာ အခါခါ ေသရတယ္ ေသရတယ္
ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ ေႏြရာသီ အလင္းဟာ
ဘယ္အထိ ေဆာင္က်ဥ္းသြားႏိုင္မလဲ
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပန္းေျခာက္အေၾကြတခ်ိဳ႕
အကြက္လိုက္ေပၚေနတဲ့ ႏွစ္ရွည္လမ်ား
မတိုက္မခၽြတ္ပဲ ထားတဲ့ ေခ်းေညွာ္ေတြ
အမုန္းဟာ ေနာက္ေဖးဘက္ ျမက္ရိုင္း
ေတြကို ျဖတ္လာျပီး မီးဖိုေခ်ာင္တည္ရွိ
ရာျပတင္းေပါက္က ၀င္တယ္ အိမ္မၾကီး
ရဲ႕ အလယ္စၾကၤန္ကို တခ်က္ပတ္ေမႊ႕ျပီး
ဧည့္ခန္းထဲ ေျမႊမေၾကာက္ကင္းမေၾကာက္
ဒုိးယိုေပါက္ မင္း ေနေကာင္းတယ္ မွလား
စကားသံဟာ အက္သံပါေနခဲ့တယ္ ေလ
ခၽြန္သံခပ္တိုးတိုး ၾကားလိုက္ရျပီးတဲ့ေနာက္
က်ိန္စာဟာ ဓါးစက္လို ဒုန္းကနဲ က်လာခဲ့ရဲ႕
( င့ါမွာ အခါခါ ေသရတယ္ ေသရတယ္..)
လက္ထဲမွာ တိမ္အစအနေတြ အျပတ္ျပတ္။

  ၂၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၅ ဖရာ့ပရာဒင္န္ ၂၃း၁၆ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

အခ်ိန္းအခ်က္

12190053_10153817480776042_1769427738499749182_n

ညေန ၆ နာရီဟာ ဘယ္သူ႕အတြက္မွမဟုတ္ပဲ
ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲအတြက္ ေသခ်ာခ်ိန္ရြယ္ထား
တဲ့ တမင္ကလာျပဳမွဳအေနနဲ႕ က်ေရာက္လာခဲ့တယ္
ကိုယ္ဆီးေပြ႕လိုက္ေတာ့ သူက အလိုက္သင့္ ႏွဳတ္ခမ္း
ေလးထိုးေပးတယ္ ျပီးေတာ့ သိတယ္မွလား ေရမွဳန္ေတြ
သီးေနတဲ့ ကေဖးဆိုင္ မွန္နံရံေပၚ လက္ေခ်ာင္းနဲ႕ပြတ္ေရး
ထားတဲ့ Love & Sex ဆိုတဲ့စာသား ညေန ၆ နာရီဟာ
သူ႕လက္သည္းေတြကို ေသြးပုပ္ေရာင္ဆိုးလာခဲ့တယ္
ဆံပင္ေတြကိုေတာ့ ဒီအတိုင္းဖားလ်ားခ်ထားတာဟာ
သူ႕ရင္ညြန္႕ဆီေလာက္ထိပဲ သူ႕ အခ်စ္ဟာ ဂါဇာမွာ
ျဖစ္ေနတဲ့ ပစ္ခတ္မွဳေတြေလာက္မက ျပင္းထန္ေန
တယ္ဆိုလား ကိုယ့္ႏွဳတ္ခမ္းမွာ ေမႊးရနံ႕တခုနဲ႕အတူ
အဆီေ၀့ပ်ံတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခု ရတယ္ ေအာ္..ဒါနဲ႕
ဘယ္ႏွနာရီ ထိုးသြားျပီလဲ ကိုယ့္လက္ပတ္နာရီက
ညေန ၆ နာရီတိတိမွာ ရပ္ေနလို႕။ ။

၂၇ ဇူလိုင္ ၂၀၁၄ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ရန္ကုန္ ၁၉း၁၄ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း

P1180832

ေသေနတဲ့မ်ဥ္းေၾကာင္းထဲ
တပါတ္လည္ဂၽြမ္းနဲ႕ပစ္၀င္လိုက္တယ္

ဂြမ္းစိုင္ေတြလို တိမ္ေတြနဲ႕ပစ္ေဆာင့္ေတာ့
ေပ့ါသြမ္းတဲ့ ရယ္သံေတြဟာ တံုခါထြက္လာရဲ႕

မဆံုးႏိုင္တဲ့ လြင့္ပ်ံေနမွဳထဲမွာ ေအးစိမ့္
အခ်စ္ဟာ ဟိုးတဖက္မွာ ျပာခ်င္တိုင္းျပာလို႕။ ။

ခင္ေအာင္ေအး
၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၃ သမိန္ဗရမ္းလမ္း တာေမြ ၁၇း၅၄ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

မုန္တိုင္းအမည္ရွိ အက္ေဆး (စကားေျပ ေလ့က်င့္ခဏ္း)

imagesdinner

မေရာက္ေသးေသာခရီးမိုင္မ်ားသည္ ရွည္လ်ားလွေပစြ။ ဘ၀သည္ ခရီးလား။ နာရီသံတခ်က္ခ်က္၏
ထံုထိုင္းထိုင္း ေစ့ေဆာ္မွဳသည္ နံရံေပၚက ျပကၡဒိန္ကို ေသြးတိုးစမ္းေနသလို။ မနက္က ေသာက္ခဲ့တဲ့
ေကာ္ဖီခြက္မွာ ယင္ေကာင္ တစ္ေကာင္နားေနသည္။ ဟိုတစ္ေယာက္ဆီကို ဖံုးမဆက္ရေသးပါ။

မွတ္တိုင္မ်ားသည္ သမိုင္း၏အေထာက္အထားမ်ားေလေလာ။ ရြက္ေျခာက္မ်ား ေရာက္လာလိုက္
ျပန္ေပ်ာက္သြားလိုက္။ ထိုင္ေနေသာ ကေျခသည္၏ (သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့စြာ) နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ျဖစ္ေနေသာ
ရင္အံု။ ေဖာထပၺအာရံု။ အပ်က္သည္ အျဖစ္၏ေနာက္မွ ကပ္လ်က္။ အ၀ါေရာင္ ဂ်ံဳခင္းသည္ ေတာက္ပ
လ်က္။ အေ၀းမွ ေခါင္းေလာင္းသံမ်ားသည္ အနားမွာ တီးခတ္ေနသလို နားမ်ားပင္ အူ ေနေခ်ျပီတည္း။
အေမွာင္၏ရနံ႕ကို မေခၚငင္ခဲ့ပါပဲလ်က္ အိမ္ေရွ႕၀င္ေပါက္တံခါးမွာ အလင္းတစ္စသည္ ခုန္ေပါက္လ်က္။
မသိေသာ အေရာင္မ်ားသည္ မၾကားဖူးေသာ ပံုရိပ္မ်ားကဲ့သို႕ပင္ ပေဟဠိမ်ား က်ဲျဖန္႕လ်က္။ ျပန္မေျပာျပ
တတ္ေသာ ပံုျပင္မ်ားသည္ သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကိဳင္လ်က္။ ေရခဲေတာင္ေပၚမွာ ႏွင္းဆီပြင့္တစ္ပြင့္။ အျပံဳးသည္
မာေက်ာတင္းေတာင့္ေနေပသည္။ ကိုယ္သည္ စာတပုဒ္ကို ေရးသားလ်က္ရွိပါသည္။ စာမေရးျဖစ္တာ
အေတာ့္ကို ၾကာခဲ့ျပီ။

အမွားတစ္ရပ္ကို က်ဴးလြန္လိုက္ျခင္းသည္ စတီးဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ေကြးလိုက္သည္ႏွင့္တူ၏။ မိုးမ်ား
ရြာသြန္းခဲ့ျပီးသည္မွာ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္ရွိသြားျပီ။ သြား ႏွဳတ္ထားေသာ ေနရာမွ သြားဖံုးသည္
ယားယံေန၏။ မုခ်မလြဲမေသြ (မုခ် မလဲြမေသြ) လြဲေသြေတာ့မွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဟု သိေနရသည္။ ဟု
ထုတ္မေျပာခ်င္ပါ။ ဟု ေျပာမိသည္။ ဟု ေရးလည္းေရးမိသည္။ စာေရးေနတုန္းမွာပဲ ေက်ာေပးထားတဲ့
ျပဴတင္းမွန္တရုတ္ကပ္မွာ စာကေလး တစ္ေကာင္ က်လိ က်လိ လာလုပ္တယ္။ အလင္းေရာင္ဟာ
အဲဒီ ျပဴတင္းကေန ေလွ်ာထိုး၀င္လာေနတာ။ ေနဆိုတဲ့ ဓါတ္ေငြ႕လံုးၾကီး အဆက္မျပတ္ေတာက္ေလာင္
ေနရာက စင္ထြက္လာတဲ့ အမွဳန္ေတြကို အလင္းလို႕ ေခၚတာတဲ့။ အေထြေထြသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ သင္
ခဲ့ရဘူးတာပါ။ မွားခ်င္လဲ မွားမယ္။ မွန္ခ်င္လဲ မွန္မယ္။ မဟုတ္ဘူးေလ သိပၸံသခၤန္းစာကေတာ့ မွားခ်င္မွ
မွားမွာေပ့ါ။ ကိုယ္ျပန္ေျပာတာ မွားလား မွန္လား မေသခ်ာတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ တခါတခါမွာ ကိုယ္
ေျပာခ်င္တာကို ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ မိခင္ဘာသာစကားနဲ႕ေျပာရင္းကကို လြဲခ်င္လြဲေနေတာ့တာပဲ။

ကိုယ္ စာေရးသားသည့္အခါ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ဒုကၡအတိႏွင့္ရင္ဆိုင္ေနရေၾကာင္းကို ဖြဲ႕ႏြဲ႕ျဖစ္မည္
မဟုတ္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုသို႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ရန္ မကၽြမ္းက်င္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ မကၽြမ္း
က်င္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ရန္ ကိုယ့္မာန္နတ္က ကိုယ့္ကို အျမဲ ေတာင္းဆို၏။ ကိုယ့္မွာ မာန္နတ္ရွိသည္။
ေဂါတမမွာလဲ ဘုရားမျဖစ္မီက မာန္နတ္ရွိသည္ဟု ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးပါသည္။ တူတူပဲလားေတာ့ မသိပါ။
ကိုယ့္မာန္နတ္ကို ကိုယ္က ထ-ပ-ဖ ဟု ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ အမည္ေျပာင္ေပးထားပါသည္။ မသိကိန္းအစဥ္တန္း
တစ္ခုကို အမည္(သို႕မဟုတ္ ကုတ္ဒ္) တခု ေပးထားသလိုမ်ိဳးဟု မတတ္တတတ္ႏွင့္ ဥပမာေပးလိုပါသည္။
ထ-ပ-ဖ သည္ တခါခါမွာ အေတာ္လူ၀ါး၀ ပါသည္ (သာဓု လူ၀ါး၀တယ္ မွ စာလံုးေပါင္းယူ)။ သူသည္
ကိုယ္က ေျပာသလိုလိုႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္စား ၀င္၍ေျပာတတ္ပါသည္။ ေပ့ါေပါ့ပါးပါး ေနာက္ေျပာင္သည့္
ကိစၥမ်ား၌ မေထာင္းသာေသာ္လည္း အေလးအနက္ကိစၥ သို႕မဟုတ္ တဖက္လူက စန္းစန္းတင့္ ျဖစ္ေန
သည့္ အခါမ်ား၌ အေတာ္ခြက်သည့္ကိစၥပင္။ လူ႕အေရျပားေတြကို တြဲသီခ်ဳပ္ထားတဲ့ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္
ကို ၾကည့္ေနရသလိုမ်ိဳး လို႕ ကိုယ္ မတင္စားခ်င္ပါ။

ကိုယ္သည္ စာေရးပ်င္းသူပီပီ ငါ ေရးတာ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္သြားျပီလားဟု Microsoft Word
မီႏ်ဴးဘား ေအာက္ေျခမွ စာလံုးေရျပ အကြက္ကို ၾကည့္မိရာ စာရိုက္ေနတုန္းမွာပင္ ၂၂၂ ဟု ေတြ႕ရျပီး
ရပ္လိုက္သည့္အခါ ၂၂၆ ဟု ေတြ႕ရပါသည္။ သိပ္မွန္လြန္း တိက်လြန္းျခင္းမ်ားသည္ လူသား၏ ျဖစ္ေစ
လိုသည့္ ေဘာင္အတိုင္းအတာထက္ ေက်ာ္လြန္ကာ ျပက္ရယ္ ျပဳသလိုပင္ ခံစားရေၾကာင္းကို ဤေနရာ
၌ မွတ္တမ္းျပဳပါ၏။ ဂ်ိမ္းဂၽြက္စ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ေသာ္လည္းေကာင္း ထိုသို႕ တခါ
မွ်ပင္လွ်င္ လုပ္ဖူးၾကမည္ဟု ကိုယ္ မထင္ပါ။ ကမၻာေပၚ၌ ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာၾကီးေတြ မ်ားစြာရွိပါ
သည္။ ကိုယ္သိပ္မသိပါ။ ကိုယ္ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ကၽြမ္းပါ။ သို႕ေသာ္ ခုနက ေျပာခဲ့သည့္ စာေရးဆရာ
ႏွစ္ေယာက္ကို သိပါသည္။ သူတို႕၏ ၀တၱဳတိုမ်ား စာေကာင္းေပမြန္မ်ားကို ဗမာစာေပထဲသို႕ ျပန္ဆိုထား
တာကို ဖတ္ဖူးသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာရလ်င္ ယခုရက္ပိုင္းမ်ားမွာ ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို
ဗမာ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႕ စုေပါင္းျပန္ဆိုထားသည့္ စာအုပ္ကို ဖတ္လ်က္တန္းလန္းျဖစ္ပါသည္။ သူတို႕ရဲ႕
စုေပါင္း ဘာသာျပန္ထားသည့္ စာအုပ္မွာ ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ကို ဗာဂ်င္းနီးယား ၀ုဖ္ ဟု စာလံုးေပါင္းထား
ပါသည္။ ကိုယ္က ထိုသို႕ ေျပာသျဖင့္ ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ဟု စာလံုးေပါင္းမွ မွန္သည္ဟု မယူဆ လိုက္ေစ
ခ်င္ပါ။ ကိုယ္က ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ဟု မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္ေနခဲ့ျပီး၊ ယခုစာအုပ္မွာ ဗာဂ်င္းနီးယား ၀ုဖ္
ဟု စာလံုးေပါင္းထားတာမို႕ အနည္းငယ္ မဆိုစေလာက္ စိတ္ထဲ ရွဳပ္ေထြးရမွဳကိုသာ ေဖာ္ျပလိုရင္းျဖစ္ပါ
သည္။ တကယ့္ ေျပာလိုရင္းမွာ ဂ်ိမ္းဂၽြက္စ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဗာဂ်ီးနီးယား ၀ုဖ္ ေသာ္လည္းေကာင္း
သူတို႕ စာေရးသည့္အခါ ငါ စာလံုးေရ ဘယ္ေလာက္ ေရးျပီးသြားျပီလဲ ဟု ခ်က္ျခင္း သိႏိုင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္
သို႕မဟုတ္ ယင္းသို႕ စစ္ေဆးၾကည့္ဖို႕ စိတ္ကူးမိ၊ လုပ္မိၾကလိမ့္မည္မထင္ေၾကာင္း ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္
ကို လွစ္ဟ ျပျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါ၏။

ညသည္ယခုအခါ အလိုလိုက္ခံထားရသည့္ အပ်ိဳမေလး လို ရဲတင္းသြက္လက္စ ျပဳလာေခ်ျပီ။ အသံ
ပလံမ်ားသည္ ျဖည့္စြက္ရမည့္ ေရႊခ်ည္မွဳန္ကေလးမ်ားသဖြယ္ တလက္လက္ျဖင့္ ေကာင္းကင္မွ က်လာ
ေနၾက၏။ ျမစ္ကူးတံတားထိပ္တြင္ သူမကို ရုတ္ျခည္းျမင္လိုက္ရသည္။ သူမ မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးအရယ္မဲ့
လ်က္။ ညာဖက္မ်က္လံုးေပၚကို ျဖတ္၍ က်ေနေသာ ဆံပင္ႏြယ္အခ်ိဳ႕ကို ကိုယ္က စိတ္ရွဳပ္မိရေသးသည္။
ျမစ္ကူးတံတားေပၚမွာ ဘာမွ်မရွိေခ်။ တံတားေအာက္မွာ ျမစ္ေရေနာက္က်ိမ်ားသည္ တသြင္သြင္ စီးဆင္း
လ်က္ရွိ၏။ ျမစ္ေရကို တသြင္သြင္စီးသည္ဟု ေရးသားဖြဲ႕ႏြဲ႕ခဲ့သည္မွာ ကိုယ္ အပါအ၀င္ စာေရးသူ ေပါင္း
မည္မွ်ရွိခဲ့လိမ့္မည္နည္း။ ညစာမွာ သိပ္ တခန္းတနားၾကီး မဟုတ္လွေပ။ ေျပာင္လက္ေသာ ေၾကြပန္းကန္
အရြယ္အစားအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေတာက္လက္ေသာ စတီးလ္ ဇြန္း ခက္ရင္းႏွင့္ ဒါးမ်ား။ ထို႕ေနာက္ ဖေယာင္းတိုင္
ျမင့္ျမင့္ၾကီးမ်ား။ ျပီးေတာ့ ဘာ့ခ်္ ရဲ႕ ဆင္ဖိုနီေတးသြားမ်ား။ ကတၱီပါ ကားလိပ္ၾကီးမ်ားကိုမူ မသိခ်င္ေယာင္
ေဆာင္လိုက္ရေပ၏။ ဘတၱလာ စီစဥ္တည္ခင္းသည့္ အတိုင္း ယူနီေဖာင္း အေကာ့သားႏွင့္ ဘြိဳင္မ်ားက
စားပြဲတစ္ခုနဲ႕ တစ္ခုၾကားမွာ လူးလာေခါက္တံု႕။ မ်က္ရည္မ်ားသည္ တသြင္သြင္ စီးက်လ်က္။ ျမစ္သည္
ေကာက္ေကြ႕လ်က္။ ညစာစားပြဲသည္ တစ္စထက္ တစ္စ ဆူညံလာလ်က္။ မုန္တိုင္းကို ျမင္ရျပီ။

၁၄ ၾသဂတ္စ္ ၂၀၁၅ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ရန္ကုန္ ၁၉း၅၆ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

နာမည္၀ွက္

imagescode

  ၾကက္ဥတစ္လံုးကို အမာခံၾကမ္းျပင္တစ္ခုေပၚ
မတ္မတ္ေထာင္ဖို႕ၾကိဳးစားသလို မင္းနဲ႕ငါရဲ႕ခ်စ္ျခင္း..
ျပင္းပ်တဲ့ စိန္ေခၚမွဳမ်ားရဲ႕ ဇႏၷ၀ါရီျပီးေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ
အလင္းဟာ သူ႕တန္ဖိုးကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ဖုတ္ဖက္ခါရံုပဲ
တတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ စာသားမ်ားရဲ႕ ေခ်ာ္ေတာေင့ါမွဳအေပၚမွာ
လိုတရအၾကည့္မ်ား ျပီးေတာ့ မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ အမည္နာမ
က်စ္ထားတဲ့ၾကိဳးဟာ ခိုင္မာရံုမွ်မကပဲ လိုရာဆီဆြဲထိန္းလိုက္
ႏိုင္သလို အဖံုးရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေရးထိုးထားတဲ့ ေဒတာေတြ။

   ၈ ဇူလုိင္ ၂၀၁၄ ေက်ာက္ေျမာင္း ရန္ကုန္ ၂၁း၁၆ နာရီ

Posted in Uncategorized | Leave a comment