ဘီအာရ္သို႕ ေပးစာ

roses br

(ေျခဆင္း)
၀တၳဳေကာင္းေကာင္းေလး ဖတ္ခ်င္တယ္။ အနားမွာ ၀တၱဳတို
စာအုပ္ေတြ ခ်ထားျပီး ဖတ္လိုက္မဟဲ့ဆိုတာ ဘယ္စာအုပ္မွ
မျငိဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ယားယားယံယံ
ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တေၾကာင္းေတာင္ မစ ျဖစ္ဘူး။ ဒီလ ၁၃ ရက္
မတိုင္ခင္ကတည္းက ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ ပြဲအတြက္ စိတ္လွဳပ္ရွားရ၊
ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ပြဲ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႕က်င္းပႏိုင္လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရ။
ေနာက္ ၃- ၄ ရက္မွာေတာ့ သမၼတ ေရြးခ်ယ္ပြဲထဲ စိတ္က တန္င္ရွင္
ျဖစ္ေနခဲ့။ ေနာက္ဆံုး ဦးထင္ေက်ာ္သမၼတ အျဖစ္အေရြးခံရေတာ့မွ
သက္မ ခ် ႏိုင္။ တခါ ၁၈ ရက္ေန႕ ခရီးအတြက္ စိတ္က ေစာ ေနမိျပန္။
စိိတ္က အဲဒီ အထဲ ျငိကပ္ေနျပန္ျပီး ၁၈၊ ၁၉၊ ၂၀ မ်ားမွာ ပင္ပမ္းခက္ခဲ
ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးစဥ္ထဲ စိတ္ေရာလူေရာ ျပဳတ္က်ေနခဲ့တာ။ ၂၁ ရက္
ေန႕က တေနကုန္အေသနား။ အဲ့ညပဲ ထင္ပါရဲ႕ မိတ္ရင္းအခ်ိဳ႕နဲ႕
(သူငယ္ခ်င္းမ်ား မဟုတ္) စားပြဲရံုထိုင္ျဖစ္ ခါတိုင္းထက္ နည္းနည္းပို
ေသာက္ျဖစ္ျပီး သီခ်င္းဆိုလို႕ရတဲ့ အေအးခန္းတခုမွာ သီခ်င္းေတြ
ေအာ္ဆို ပစ္လိုက္တယ္။ မသိေရာရာနဲ႕ ထပ္ထပ္ေသာက္မိျပီး
အေတာ္မူးမွ တညတာ အိပ္မယ့္အခန္းကို ျပန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန႕
တေန႕လံုးလဲ အဲ့ဒီ အခန္းမွာပဲ အရက္နာက်ေနခဲ့တယ္။ နီးနီးအတိတ္
(အခု ဒါကို ေျပာေနတဲ့ ေန႕ရက္ ၊အခ်ိန္ကေန ျပီးခဲ့တဲ့ ဟိုဖက္ ၇ ရက္
တပါတ္ေလာက္ေပ့ါ) ကို အႏုလံုပဋိလံု ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ငါဟာ ဘာလဲ၊
ဘယ္သူလဲ၊ ငါ ဘာေတြ လုပ္ဖို႕ၾကိဳးစားေနတာလဲ။ ငါဟာ ဘာစိတ္နဲ႕
ေပ်ာ္၀င္ေနသလဲ။ အစရွိသျဖင့္ေပ့ါေလ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြေပ့ါ။
(source; email to br)

ဘီအာရ္,

၁။
စာ မေရးျဖစ္ဘူး လို႕ တညည္းထဲ ညည္းေနမိတာက တကယ္ကို စာေရးခ်င္
စိတ္ေတြ အလြန္အင္မတန္ျပင္းပ်ေနျပီး ေရးမရလို႕ညည္းမိတာပါ။ ဟိုး လြန္ခဲ့
တဲ့ ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားတုန္းက ၇ ႏွစ္ေလာက္ ကဗ်ာနဲ႕အဆက္ျပတ္သြားဘူး
တယ္။ ကဗ်ာမေရးရလို႕လည္း ဘယ္လိုမွ မေနခဲ့ဘူး။ တသက္လံုး ေရးျဖစ္
ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ေတာင္ စိတ္ဒုံးဒုံးခ်မိသေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၉ လုပ္လက္စ လုပ္ငန္းေတြရပ္သြား၊ အတူတူ လုပ္ေနတဲ့
လုပ္ငန္းပါတနာ(ေက်းဇူးရွင္ ထိုင္းမိတ္ေဆြ လုပ္ငန္းရွင္) ရုတ္တရက္ ဆံုးပါး
သြားေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္ခ်င္ခ်င္ အေျခအေနနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ရတယ္
လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္သံု႕သပ္မိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္
ကိုယ္ကို စိတ္က်တယ္လို႕ ဘယ္ထင္မလဲ။ ဒါေတာင္မွ စိတ္က်ေရာဂါ မျဖစ္
ေအာင္ကိုယ္ဘယ္လို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္လိုက္ႏိုင္တယ္လို႕ေၾကြးေၾကာ္
ခ်င္ဟန္မ်ိဳးကဗ်ာတပုဒ္ ေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ အဓိကကေတာ့ ေန႕တိုင္း
ပံုမွန္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္၊ ပံုမွန္ေတြးေနတဲ့အလုပ္ေတြး၊ ပံုမွန္ လက္ခံရရွိေနတဲ့
အီးေမးလ္ ဆက္သြယ္မွဳနဲ႕ ဖုန္းေကာလ္ေတြ၊ အဲဒါေတြအားလံုး ရုတ္တရက္
ၾကီး ရပ္သြားေတာ့ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမယ္ မသိပဲ၊ ၾကီးမားတဲ့ လပ္ဟာ
မွဳၾကီးနဲ႕ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ေဆာက္တည္ရာကို
ရွာရေတာ့တာပဲ။

၂။
ခုလဲပဲ ဒုတိယအၾကိမ္ လပ္ဟာမွဳၾကီးနဲ႕တိုးသလားမသိဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ
အေတာ္ကေလး ကသိကေအာက္ႏိုင္မွဳေတြနဲ႕ေန႕ေတြကို ခက္ခဲစြာျဖတ္ေက်ာ္
ေနရတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့အခါတုန္းကနဲ႕ မတူတာကေတာ့ စာေရးျခင္းကိစၥေပ့ါ။
အဲဒီတုန္းက စာေရးျခင္း(ကဗ်ာကို ဆိုလို)ကို ခ်င္ျခင္းမတပ္ခဲ့ဘူး။ စာေရးျခင္း
အလုပ္နဲ႕အဆက္အစပ္ျပတ္ေနတဲ့ကာလ။ စာမေရးရလို႕ ဘယ္လိုမွမေနဘူး။
ခုက စာ (ကဗ်ာ) ေရးျခင္းဟာ ေန႕စဥ္ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေနရာက ေန
ရုတ္တရက္ၾကီး မေရးႏိုင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ စိတ္အဆင္ေျပရင္ေျပသလို၊
လွံဳ႕ေဆာ္မွဳ အား ေကာင္းေကာင္းရရင္ ရသလိုေရးျဖစ္တဲ့ စကားေျပေရးက်င့္
ကေလးလည္း မသိမသာ အျမစ္တြယ္စ ျပဳေနတဲ့ကာလ ျဖစ္လို႕ေနျပန္တယ္။
ဒါနဲ႕ အားလပ္ရက္ေတြမွာ စကားေျပေလးတပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ အၾကိဳက္
ေရးလိုက္မဟဲ့လို႕ အားခဲထားတာ။ တကယ္တမ္း စာေရးလို႕ေကာင္းတဲ့
ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ အေကာာင္းဆံုးအေျခအေနကို လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ၾကီးရေပမယ့္
စာမေရးႏိုင္တဲ့ ဘာမွန္းမသိခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနတမ်ိဳးနဲ႕ရင္ဆိုင္ရျပန္တယ္။
ေျပာရရင္ ဒီႏွစ္သစ္မွာ မတ္ခ်္လ၀င္လာကတည္းက ဆက္တိုက္ဆိုသလို စိတ္
လွဳပ္ရွားစရာ၊ ကိုယ့္ကို ပကတိဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕နဲ႕လည္း
ပတ္သက္စပ္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ျဖတ္သန္းရတာမို႕ အဲဒီ စိတ္အတက္အက်လွိဳင္းရဲ႕
ရိုက္ခတ္မွဳနဲ႕လည္း သက္ဆိုင္လိမ့္မယ္လို႕တြက္ဆမိပါတယ္။ ထင္ထင္ရွားရွား
ၾကီး ၃ ခုအနက္က တခုကေတာ့ ဗမာကဗ်ာေလာကရဲ႕ ၀ါရင့္ သမၻာရင့္ ကဗ်ာ
ဆရာၾကီးကို၊ ကိုယ္ ပူးေပါင္းပါ၀င္လွဳပ္ရွားျဖစ္ေနတဲ့ ပင္န္ျမန္မာစင္တာမွာ
ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္ျပီးစကားေျပာဆိုတဲ့ အစီအစဥ္တခု လုပ္ျဖစ္ျခင္းပါပဲ။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အထက္မက ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥကို၊ အိပ္မက္
တခုကို၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္လို႕ ဘယ့္ကေလာက္ စိတ္ၾကြမိ
လိမ့္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမဆုိ အလြယ္တကူ ခန္႕မွန္း တြက္ဆႏိုင္မယ္လို႕
ယံုၾကည္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ တႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာအေျပာင္းအလဲၾကီး
အတြက္ ရလဒ္အေျဖကိစၥေပ့ါ။ ဒုသမၼတ ေတြအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ျခင္းနဲ႕ အဲဒီထဲ
ကမွ သမၼတ တစ္ေယာက္ျပန္ျပီး ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္တဲ့ ကိစၥေပ့ါေလ။
ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာျမင္ရတဲ့ တက္ၾကြသူေတြေလာက္ မတက္ၾကြမိတာ အမွန္
ပါပဲလို႕ ၀န္ခံႏိုင္ေပမယ့္၊ ကိုယ့္တကိုယ္ရည္ျဖစ္စဥ္မွာေတာ့ ျဖစ္ေနက်ထက္
အမ်ားၾကီး ဒီဂရီျမင့္တက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္လို႕ ဆိုရမွာပါပဲ။ အဲ့ဒီျဖစ္စဥ္ကေန ရက္
အနည္းငယ္ေလးပဲ ျခားျပီး မလြဲမကင္းသာလိုက္ရမယ့္ ခရီးစဥ္တခုကအဆင္
သင့္ ေစာင့္ၾကိဳေနျပန္ပါတယ္။ ၁၈ ရက္ေန႕ ည ထြက္ျပီး ၂၀ ရက္ေန႕ညဖက္
ျပန္ေရာက္တဲ့ အဲဒီခရီးစဥ္ကေတာ့ ခက္ခဲပင္ပမ္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ခရီးစဥ္တခုပါ။
ကားေပၚမွာတင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စေတးရတဲ့ခရီးမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ခရီးဆံုးမွာ နားနား
ေနေနနဲ႕ ကၽြန္း၊ ကမ္းေျခေတြရဲ႕ အလွကို ခံစားရခ်ိန္က နည္းပါးလြန္းပါတယ္။
ခရီးစဥ္အေၾကာင္း သိပ္ျပီးတဖြဲ႕တႏြဲ႕မေျပာလိုေပမယ့္ ဒါဟာ မတ္ခ်္လရဲ႕
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အနိမ့္အျမင့္ဇယား (ဂရပ္ဖ္) မွာ အေရးပါတဲ့ မ်ဥ္းေကြးတခုမို႕
ထည့္ေျပာရတာပါ။ ဒီၾကားကာလမွာပဲ မေျမာ္လင့္ပဲ စိတ္ကိုဒုတ္ဒုတ္ထိ ျပဳတ္
က်ေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ သို႕မဟုတ္ သတင္းစကား ၂ ခု ကလည္း ကိုယ့္ရဲ႕
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခိုင္ခံ့မွဳသက္လံုကို စမ္းသပ္သလိုျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တခုကေတာ့
အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အလြန္ထင္ရွားတဲ့တကၠသိုလ္တခုက ႏွစ္စဥ္ဖိတ္ေခၚတဲ့
ခရီေရးတစ္ဗ္ အစီအစဥ္တခုကို ၀င္ေရာက္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ရာမွာ ေရြးခ်ယ္ျခင္း
မခံရတဲ့ အေၾကာင္း အီးလ္ေမးလ္ ၀င္လာျခင္းနဲ႕ အျခားေနာက္တခုကေတာ့
အခ်စ္ေရး ကိစၥပါ။

၃။
အမွန္ေတာ့ အခ်စ္ေရးကိစၥ ဆိုတာကို ဒီစာမွာ ထည့္မေျပာလဲ ရပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ဒီစာကို တစ္ဦးတည္း ပထမဦးဆံုး ဖတ္ရသူ (ဘယ္သူမွမဖတ္
လိုက္ရပဲ တစ္ေယာက္ထဲလည္းျဖစ္ ပထမဆံုးဖတ္ရသူလဲျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္)
မင္းကို ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ ဒီအေၾကာင္း မေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္
စာမေရးျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္း ညည္းျခင္း လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ့
ဒီစာမွာ ဒီအေၾကာင္းအရာကိုခ်န္လွပ္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
အတြက္ေရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေနရမွဳ အေပၚမွာေရာ
မတရားရာက်မွာစိုးလို႕သာ ဒါကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရတာပါ။ အခ်စ္ေရး ကိစၥ
လို႕ ေျပာလိုက္တဲ့ ခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ အခ်စ္ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အျခားေသာ
အခ်စ္ႏွင့္ႏွီးႏႊယ္ဆက္စပ္ေျပာယူရမယ့္ ခ်စ္ေရးကိစၥဆိုင္ရာႏွဳန္းစံ တန္ဘိုး
ေနာက္တမ်ိဳးကို ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ခပ္လြယ္လြယ္သေဘာမ်ိဳးနဲ႕
ကလက္တက္တက္ေျပာရရင္ အသဲကြဲတယ္ေပ့ါ။ ခ်စ္သူက ပစ္သြားျခင္းကို
ခံရတယ္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အသံုးအႏွဳန္းနဲ႕၀ါက်တိုျပတ္ျပတ္မ်ိဳးနဲ႕ ကိုယ္
ဒီအေၾကာင္းကို မေျပာျပခ်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း တျခား
နည္းနဲ႕သိမ္ေမြ႕စြာ ေျပာဘို႕ရာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ဘယ္လိုလဲ ဆိုတာကို
ေပၚလြင္ေအာင္ ဖြဲ႕ႏႊဲ႕ေျပာဘို႕ရာကိုလည္း သိပ္စိတ္မပါျပန္ဘူးေလ။ ျပီးေတာ့
ကိုယ္တုိင္က ခုနကေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္စကားလံုး ‘အသဲကြဲ’ ဆိုတာနဲ႕ ကိုက္ညီ
တဲ့ ေပမီေဒါက္မီစိတ္အေျခအေနမ်ိဳး တကယ္ရွိေနတာလား ရွိမေနဘူးလား
ဆိုတာလည္း သိပ္ျပီး မေသခ်ာလို႕ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အသဲကြဲျခင္း၊
ခ်စ္သူကစြန္႕ပစ္သြားျခင္း စတဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံေတြက ဒီေပးစာအတြက္
သိပ္အေရးပါလွတာမဟုတ္ပဲ၊ စာ မေရးျဖစ္ျခင္းႏွင့္ စာ မေရးျဖစ္ေအာင္ ခုခံ
ေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနကို အသိေပးခ်င္ ေ၀ငွခ်င္တဲ့ သေဘာကသာ
အဓိကလိုရင္း ဆိုတာပါပဲ။

၄။
ဆိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနဟာ ခုလတ္တေလာမွာ ‘ကသိကေအာက္’
‘လပ္ဟာေနျခင္း’ နဲ႕ ‘ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွန္းမသိပဲျဖစ္ေနမွဳ ‘ အစရွိတဲ့
ေ၀ါဟာရေတြ အသံုးအႏွဳန္းေတြနဲ႕တြဲစပ္ျပီးေျပာရမယ့္ သေဘာလို႕ ကိုယ္က
ဆိုလိုခ်င္မိပါရဲ႕။ ေန႕ေတြဟာ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ၾကြပ္ဆတ္
ေနၾကတယ္။ ဘာက တြဲေႏွာင္ထားလို႕ စိတ္နဲ႕လူနဲ႕တြဲေနၾကပါလိမ့္လို႕
ေတြးဆ အံ့ၾသယူရေလာက္ေအာင္ က်ားမ အရြယ္စံုလူမ်ိဳးစံုတို႕ဟာ လမ္းမ
ေပၚမွာ ေဇာကိုယ္စီနဲ႕သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကတာကို ျပတင္းေပါက္ ကန္႕လန္႕
ကာၾကားကေန မလိုတမာလွမ္းၾကည့္ေနရင္းက ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ့္ဖာသာ
ေၾကာင္စီစီျဖစ္ေနမိျပန္ရဲ႕။ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနရတဲ့ၾကားထဲမွာ စာေရးခ်င္စိတ္
ေတြ ကလည္း ၀ဋ္ဒုကၡတမ်ိဳးလို ကိုယ့္ကို ဖိစီးလို႕ေနၾကျပန္ေသးတယ္ေလ။
ျပီးေတာ့ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္စရာက အခ်ိန္ေတြလိုသေလာက္ေပါေပါမ်ားမ်ားရွိ
ေနျခင္း၊ စာေရးဘို႕ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ရရွိထားျခင္း၊ ေရးစရာေတြ(ကုန္ၾကမ္း
ေတြလို႕ တခ်ိဳ႕ကသံုးႏွဳန္းၾကေလရဲ႕) မကုန္မခန္းႏိုင္ေအာင္ ပိုင္ဆိုင္ထားျခင္း၊
စာ နည္းနည္းပါးပါး(အလုပ္ျဖစ္ေအာင္)ေရးတတ္ျခင္း၊ စတဲ့ အေနအထားေတြနဲ႕
ျပည့္စံုပါရက္နဲ႕ စာမေရးႏိုင္တာပဲ။ ဒီသံုးခ်က္နဲ႕ ျပည့္စံုေနျခင္းကိုက စာမေရးႏိုင္
ေတြေတြမွိဳင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနျခင္းလို႕ ကိုယ္ခံစားေနရတယ္။
ဒါကိုလည္း ကိုယ္ တြန္႕လိပ္ေကြးေကာက္စြာ ခံယူရရွိေနတဲ့ ဖိစီးမွဳေတြထဲ
ထည့္ေပါင္းျပီး ေရတြက္ရလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

၅။
ကုန္လြန္သြားခဲ့ျပီးတဲ့ ရက္အနည္းငယ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေန႕ေန႕ညည
ရံုးတရံုးရဲ႕ အခန္းတခုထဲမွာရွိေနခဲ့တယ္။ ရံုးမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ေလေအးေပး
စက္ေၾကာင့္ ေန႕မွာ ညမွာ အပူဒါဏ္ကေန ေရွာင္လႊဲႏိုင္ခဲ့သလို၊ ရက္ဒ္လင့္ခ္
၀ိုင္ဖိုင္လည္း သံုးလို႕ရေနတာေၾကာင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ အေတာ္ကေလးကို
သက္ေသာင့္သက္သာရွိတဲ့အေနအထားလို႕ ဆိုရမွာပဲျဖစ္ပါရဲ႕။ ျပီးေတာ့
စာအုပ္စင္၂ ခုေပၚက အဂၤလိပ္နဲ႕ျမန္မာ စာအုပ္ေတြ။ အဲဒီ စာအုပ္ေတြထဲ
ကိုယ္ျပန္ဖတ္ခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ား ပါတယ္။ ဒီလိုျပည့္စံုလြန္းတဲ့
ေနရာတခုမွာ စိတ္ၾကိဳက္လြပ္လြပ္လပ္လပ္ စာေရးခြင့္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့
အခြင့္အေရးလား။ ကြန္ျပဴတာကို အခ်ိန္ျပည့္ ဖြင့္ထားပါရဲ႕။ စာမ်က္ႏွာ အလြတ္
တခုေပၚမွာ ကာလ္ဆာကို အသင့္ခ်ထားပါရဲ႕။ စာကေတာ့ တလံုးမွထြက္မလာ
ခဲ့ပါဘူး။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ယူတယ္။ သံုးေလးမ်က္ႏွာေလာက္ဖတ္တယ္။
ဟိုေက်ာ္ဒီေက်ာ္လုပ္တယ္။ ေနာက္တအုပ္ထပ္ယူတယ္။ ဟိုလွန္ဒီလွန္ဖတ္တယ္။
ပ်င္းလာတယ္။ ခုနက စာအုပ္ေဘးမွာ ခ်ထားျပီး ခနေခြလွဲတယ္။ ေမွးကနဲ
အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ျပန္ထတယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ေပၚ ဟို္ပြတ္ဒီပြတ္
လုပ္တယ္။ ျပန္ပိတ္ထားလိုက္တယ္။ ေရအိမ္၀င္တယ္။ ေရေသာက္တယ္။
စာအုပ္စင္ေရွ႕သြားတယ္။ ဟိုစာအုပ္ဆြဲထုတ္လိုက္၊ နည္းနည္းျမည္းလိုက္၊
ျပန္ထုိးထည့္လိုက္၊ ေနာက္တအုပ္ ဆြဲယူလိုက္။က်ပမ္းေတြ႕တဲ့ စာမ်က္ႏွာကို
ဖတ္လိုက္၊ စိတ္တိုင္းမက်လိုက္ ျပန္ခ်လိုက္။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကိုဆြဲေဆာင္မွဳ
ရွိေလာက္မယ္ ထင္တဲ့ စာအုပ္ ၃-၄ အုပ္ အထပ္လုိက္ ယူလာျပီး အခန္းထဲ
ျပန္၀င္ခဲ့တယ္။ ဆိုဖာေပၚ လွဲေလ်ာင္းျပီး ဖတ္တယ္။ ဘာအရသာမွ မရွိဘူး။
စားပြဲေပၚက ေနာက္တအုပ္နဲ႕ လဲဖတ္တယ္။ ခဏေလးနဲ႕ျငီးေငြ႕သြားျပန္ေရာ။
ေရာ္… ခက္ကျပီ။

၆။
တေန႕တုန္းက မင္းနဲ႕ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ စာမေရးျဖစ္တာ
ရယ္ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနေတြ ေ၀၀ါးေနမွဳရယ္။ အဲဒီတုန္းက ေျပာခဲ့တာေတြ
သိပ္မျပည့္စံုဘူးလို႕ ဆိုရမယ္။ ျပီးေတာ့ ဒုတ္ဒုတ္ထိျပဳတ္က်ေနခ်ိန္မွာ မင္းနဲ႕
အသံလွိဳင္းကေနတဆင့္ စကားေျပာရတာ၊ မင္းရဲ႕ ရယ္သံလြင္လြင္ကေလးကို
ၾကားခြင့္ရတာဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ‘ကမၻာဦးလူတို႕ ေနနဲ႕လ ကို စ ေတြ႕ရ
သည့္ပမာ’ ဆိုတဲ့ ေရွးအဖြဲ႕အႏြဲ႕ေလးတခု ကိုးကားျပီး တင္စားခ်င္စိတ္ေပါက္
စရာပါပဲ။ ကိုယ္ မင္းကို တကယ္ပဲ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဒီရက္ပိုင္းေတြရဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရြးႏွဳတ္ယူျခင္းမွာ မင္းရဲ႕ ျပန္လည္ေစာင္းငဲ့
ၾကည့္ ခံရျခင္းဟာ အခရာ ပါပဲ။ ေန႕အပူကို အံတုရင္း စာေရးဘို႕ စာဖတ္ဘို႕
ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရတဲ့၊ စိတ္နဲ႕ စိတ္ အလိုမက်ျခင္းျဖစ္စဥ္ၾကီးရဲ႕ စီးပိုးျခင္းခံ
ေနရသူတေယာက္၊ အင္မတန္မွကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာဖတ္ျခင္းအလုပ္နဲ႕
ေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆယ္မ လို႕ မရႏိုင္သူ တေယာက္။ အဲဒီ လူသား
တေယာက္ရဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လြန္းျပီး ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕မွ မဆီ
ေလ်ာ္တဲ့ ‘ဘ၀ထဲ ေနမွဳထိုင္မွဳခက္ခဲေနျခင္းျဖစ္စဥ္’ ထဲကို မင္း ၀င္ေရာက္လာျပီး
အသံကေလးနဲ႕ ကုစားသြားတာကို ကိုယ္က ဘယ့္ကေလာက္ အသိအမွတ္ျပဳ
ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္ဆိုတာကိုလဲ ေျပာခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ေလ။ ခုေလာက္
ဆိုရင္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းေတြထဲ ကိုယ့္ျဖတ္သန္းမွဳ ဂရပ္ဖ္ အတက္အက်ကို
မင္း ရိပ္စားမိေလာက္ပါျပီ။ မသိသင့္တာ တခ်ိဳ႕လဲ သိလိုက္ရျပီဆိုေတာ့ မင္း
ၾကိတ္ရယ္ေနမလား။ ဟြန္း.. လို႕ ဘာရယ္ မေ၀ခြဲႏိုင္တဲ့ အာေမဋိတ္တခုကို
မင္းျပဳလိမ့္ေလမလား။

အသက္နဲ႕အမွ်ပါ ဘီအာရ္ …

မင္းရဲ႕ –

အန္-ဆက္ဒ္
၂၆ မတ္ခ်္ ၂၀၁၆ ပုဇြန္ေတာင္၊ ရန္ကုန္ ၁၁း၀၅ နာရီ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s