အခ်စ္

ေရေႏြးေငြ႕နဲ႕ ခုတ္ေမာင္းတဲ့ ရထားလို

တရွဴးရွဲရွဲျဖစ္ေနခဲ့ရ၊ ေတာင္ယာေတြဆီက

မီးခိုးေငြ႕တစ္လူလူနဲ႕ ထပ္တူ ရင္ထဲက မီးဖိုက

မျငိမ္းႏိုင္ဘူး အပူဓါတ္ကို လိုလည္း လိုအပ္..

ဒါေပမယ့္ ပူတဲ့ ေ၀ဒနာကိုလည္း မျဖတ္သန္းခ်င္ဘူး၊

အဲဒီမွာ –

ေကာင္းကင္ကို ဘာမွ အေရးတၾကီး လုပ္စရာ

မရွိသူလို ခပ္ေလးေလး ခပ္ငင္ငင္ ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္တယ္

ျပာေနတဲ့ မိုးသားမ်ားထဲ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့စာသားအတိုင္း

တိမ္ေတြ ပ်ာပ်ာသလဲ သရုပ္ေဖာ္ေနၾကပံု။    ။

 

ခင္ေအာင္ေအး

၁၆၊ မတ္ခ်္၊ ၂၀၁၃   ဖရာ့ပရာဒင္န္၊ ဘန္ေကာက္ ၂၂း၁၄ နာရီ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s